Het leven zonder mobiel…

-
Ik zie steeds meer bloggers die bewust een challenge doen waarbij ze het een week moeten uithouden zonder hun geliefde smartphone. Leuk bedacht, en ik doe nu ook mee. Al is dit niet geheel vrijwillig. Want zien jullie deze prachtige, gloednieuwe gouden iPhone hierboven? Daar was ik de trotse eigenaresse van. Maar liefst twee maanden heb ik hem in mijn bezit gehad, ik ging een avondje stappen en *floep* weg was ‘ie…

Het gebeurde afgelopen donderdag in de kroeg. Een kwartier voor sluitingstijd heb ik het ding nog in mijn handen gehad, zorgvuldig terug in mijn tasje gestopt, maar toen ik eenmaal bij de uitgang stond was ‘ie verdwenen. De hele nacht heb ik op het politiebureau gezeten maar uiteindelijk kunnen zij natuurlijk niet toveren en heb ik mijn iPhone er niet mee terug. Heel erg vervelend, want het was een gloednieuw toestel en bovendien zit ik nog ruim twee jaar vast aan het abonnement waar ik momenteel niks mee kan. Wanneer ik mijn nieuwe simkaart heb ontvangen, kan ik tijdelijk het oude toestel van mijn broertje lenen en daarna zal ik toch een vervanger moeten gaan zoeken voor mijn dierbare gadget.

Momenteel zit ik ‘al’ vier dagen zonder telefoon en het valt me nu pas op hoe erg ik eraan verslaafd was. Het leek me een mooi moment om hier even bij stil te staan. Want, heb je een smartphone nu echt nódig?

Het begon al toen ik de volgende dag wakker moest worden. Doordat ik op het politiebureau, met de verzekering enz. vanalles heb moeten regelen, lag ik pas om acht uur ’s ochtends in bed. Ik hoefde vrijdag pas in de middag naar school, dus ik dacht dat dat wel goed zou komen. Echter gebruik ik al jarenlang een mobiele telefoon als wekker, en was er dus in mijn slaapkamer geen enkele andere wekker te vinden. Laat in de middag werd ik pas wakker. Bizar, en heel erg vervelend ook.

Diezelfde avond zouden mijn vrienden langskomen. Maar ik had natuurlijk geen Whatsapp meer. Bezorgde berichtjes verschenen op Facebook. Omdat ik dus vrienden verwachtte en ze op geen enkele andere manier kon bereiken heb ik mijn avondeten achter de computer opgegeten, voor het geval dat er nog berichten gestuurd zouden worden… Vreselijk om toe te geven, maar ik ben gewoon gewend om contact te kunnen houden.
Verder had ik op Whatsapp een aantal contacten die ik net had ontmoet, via Tinder kende, of waar ik eigenlijk alleen maar via Whatsapp mee praatte. Omdat niet wilde dat iemand dacht dat ik ze bewust negeerde, heb ik deze personen ook maar op Facebook opgezocht.

Dat van dat ‘bewust negeren’ had ik goed voorspeld, want die avond in de kroeg kreeg ik ook weer verbaasde reacties van kennissen (‘waarom beantwoord je mijn Whatsapp’je niet?’).

-

Ik had verwacht dat ‘niet bereikbaar zijn’ het grootste probleem zou zijn, maar het valt me nu op voor hoeveel functies ik mijn telefoon wel niet gebruikte. Even kijken hoe laat de bus komt, wat geld overmaken, checken hoe laat ik op school moet zijn en in welk lokaal, even snel iets opzoeken, een foto willen maken van iets belangrijks (zodat ik het niet hoef over te schrijven), mijn agenda bijhouden, interessante gedachtekronkels noteren, spelletjes spelen wanneer ik op de bus sta te wachten… Dit alles kan ik nu allemaal niet meer.

Alles bij elkaar opgeteld besef ik hoe enorm afhankelijk ik wel niet was van mijn mobiele telefoon. En ik durf te wedden dat ik niet de enige ben, althans van mijn generatie. Voor een groot deel is dit natuurlijk óf onzin, óf aanwenning, maar wat wat betreft werk of school is het oprecht onhandig. Eigenlijk worden alle afspraken en bijeenkomsten geregeld via een groeps-Whatsapp. Zo had ik vandaag bijna een bijeenkomst met mijn projectgroepje gemist, omdat ik het bericht niet heb kunnen lezen.

Daarom denk ik dat de ‘een-week zonder-mobiel-challenge’ helemaal niet zo leuk is als het klinkt. Je maakt het er niet jezelf, maar ook anderen die jou willen bereiken erg moeilijk mee. En natuurlijk is internet en een fancy camera op je mobiel geen eerste levensbehoefte, maar het is wel ontzéttend handig.

Je weet pas wat je mist als je het kwijtraakt. Wat dat betreft ben ik enorm blij dat ik wél een back-up van al mijn foto’s en contacten had. En hé, het is stiekem ook wel lekker rustig zo.

En, denk jij dat je ook lichtelijk verslaafd bent aan je mobiel?

9 Comments

  • Oh wat vreselijk! Ik vind het echt sneu voor je, dat je niet eens zelf kon kiezen voor deze challenge. Ik denk dat ik hetzelfde zou hebben hoor, ik doe alles op mijn telefoon!
    Liefs, Ypie

  • Wat erg Mandy! Het is inderdaad zo ,dat we haast niet meer zonder apparatuur kunnen, het kan wel natuurlijk, maar je mist een hoop, o.a. Afspraken, en op tijd wakker worden! Had het nog gevolgen voor je?

  • Ahh wat kut!! Zo zonde en je doet er helemaal niets aan… Hopelijk vind je snel een vervangend toestel, zodat je alle verslavingen weer lekker kan oppakken ;-) p.s. ik zou ook niet zonder kunnen hoor..!

  • Wat vervelend dat je telefoon al weg is :( en ik ben ook verslaafd aan mijn telefoon hoor, niet zozeer omdat het een iphone is. Whatsapp gebruik ik amper en Facebook/Twitter doe ik via de computer. Het is gewoon dat ik veel moet reizen en contact moet houden met het thuisfront, het zou een pak lastiger worden zonder mobiele telefoon.

  • Ik heb niet eens een smartphone en weet momenteel niet eens waar mijn simpele mobieltje is, zo weinig gebruik ik het ding maar rottig dat je de jouwe kwijt bent.

  • Wat vervelend dat hij weg is :( Mensen moeten van elkaars spullen afblijven. Echt zuur!!
    Ik kan mij wel voorstellen dat je je telefoon mist, mijn telefoon is ook mijn wekker! En iedere ochtend als ik wakker word kijk ik of mijn artikel online is verschenen. Wel zo handig als je daarvoor niet je laptop hoeft aan te zetten.
    Ik hoop dat je snel iets vervangends hebt gevonden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *