Lieve opa, vaarwel.

opabloemen
Drieënhalf jaar heeft hij gevochten. Mijn lieve opa, die moest vechten tegen die vreselijke ongeneeslijke ziekte. De jaren gingen voorbij met pieken en dalen. Maar de laatste dagen ging het allemaal zó ontzettend snel dat ik het amper kan bevatten. Vorige week was het ineens voorbij. De strijd was over.

Ik vind het moeilijk om deze blogpost te schrijven en ik weet dan ook niet goed hoe te beginnen.

Mijn opa was een man van weinig woorden. Die had hij ook niet nodig, want zijn blik zei vaak al voldoende. Opa was een aparte man, een beetje eigenzinnig, maar dat vonden mensen juist zo mooi aan hem.

Vroeger was ik kind aan huis bij opa en oma. De jaarlijkse weekendjes naar België, waar alle vier de kleinkinderen telkens naar uitkeken, waren misschien nog wel het allerleukst. Van opa en oma mochten we alles. Samen met opa maakten we de camping onveilig en haalden we stiekem grapjes uit, waarbij oma een oogje in het zeil hield (en alles vastlegde op film!).

Drieënhalf jaar geleden werd bij opa geconstateerd dat hij ongeneeslijk ziek was. Zijn levensverwachting was toen slechts een jaar, maar opa was natuurlijk een vechter. Mede dankzij chemokuren, wat met pieken en dalen ging, heeft hij nog meerdere jaarwisselingen, verjaardagen en Kerstavonden mee kunnen maken. De ziekte bleef ongeneeslijk, maar het leek een tijdje de goede kant op te gaan. Opa had een actief leventje met veel vrienden en deed zelfs nog vrijwilligerswerk.
Totdat zijn gezondheid, ongeveer twee weken geleden, ineens keihard achteruit ging.

Op Dinsdag 25 november zat ik nietsvermoedend op mijn studentenkamer toen ik slecht nieuws hoorde: opa was in een hospice gaan wonen om daar zijn laatste weken door te brengen.

Op Woensdag 26 november was opa jarig. Uiteraard ging ik op bezoek. Toen ik hem zag schrok ik enorm van hoe slecht hij eraan toe was. Zijn gezondheid was in recordtempo achteruit gegaan en zijn levensverwachting lag op nog slechts een paar dagen. Hij kon amper praten, maar één ding maakte hij duidelijk; hij wilde niet sterven op zijn verjaardag. Wat ben ik blij dat ik opa die dag nog heb geknuffeld.

Op Donderdag 27 november, nog veel sneller dan verwacht, is mijn opa gestopt met vechten. Hij was op. De familie was in een andere kamer, maar pas toen al zijn kinderen en kleinkinderen langs zijn bed stonden ging het lichtje voorgoed uit. Hij had zijn verjaardag meegemaakt, van iedereen afscheid genomen, én hij heeft ons nog kunnen zien tot op het laatste moment. Het was vreselijk eng, maar ook mooi om opa’s laatste minuten mee te maken. Alles bij elkaar hadden de afgelopen drie dagen een (veel te) diepe indruk op me gemaakt. Maar het was goed zo. Opa kan eindelijk rusten.

Vandaag is de dag van de crematie, de dag dat ik opa voorgoed vaarwel ga zeggen.
Lieve opa, rust zacht.

12 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *