Persoonlijk

Lieve opa, vaarwel.

opabloemen
Drieënhalf jaar heeft hij gevochten. Mijn lieve opa, die moest vechten tegen die vreselijke ongeneeslijke ziekte. De jaren gingen voorbij met pieken en dalen. Maar de laatste dagen ging het allemaal zó ontzettend snel dat ik het amper kan bevatten. Vorige week was het ineens voorbij. De strijd was over.

Ik vind het moeilijk om deze blogpost te schrijven en ik weet dan ook niet goed hoe te beginnen.

Mijn opa was een man van weinig woorden. Die had hij ook niet nodig, want zijn blik zei vaak al voldoende. Opa was een aparte man, een beetje eigenzinnig, maar dat vonden mensen juist zo mooi aan hem.

Vroeger was ik kind aan huis bij opa en oma. De jaarlijkse weekendjes naar België, waar alle vier de kleinkinderen telkens naar uitkeken, waren misschien nog wel het allerleukst. Van opa en oma mochten we alles. Samen met opa maakten we de camping onveilig en haalden we stiekem grapjes uit, waarbij oma een oogje in het zeil hield (en alles vastlegde op film!).

Drieënhalf jaar geleden werd bij opa geconstateerd dat hij ongeneeslijk ziek was. Zijn levensverwachting was toen slechts een jaar, maar opa was natuurlijk een vechter. Mede dankzij chemokuren, wat met pieken en dalen ging, heeft hij nog meerdere jaarwisselingen, verjaardagen en Kerstavonden mee kunnen maken. De ziekte bleef ongeneeslijk, maar het leek een tijdje de goede kant op te gaan. Opa had een actief leventje met veel vrienden en deed zelfs nog vrijwilligerswerk.
Totdat zijn gezondheid, ongeveer twee weken geleden, ineens keihard achteruit ging.

Op Dinsdag 25 november zat ik nietsvermoedend op mijn studentenkamer toen ik slecht nieuws hoorde: opa was in een hospice gaan wonen om daar zijn laatste weken door te brengen.

Op Woensdag 26 november was opa jarig. Uiteraard ging ik op bezoek. Toen ik hem zag schrok ik enorm van hoe slecht hij eraan toe was. Zijn gezondheid was in recordtempo achteruit gegaan en zijn levensverwachting lag op nog slechts een paar dagen. Hij kon amper praten, maar één ding maakte hij duidelijk; hij wilde niet sterven op zijn verjaardag. Wat ben ik blij dat ik opa die dag nog heb geknuffeld.

Op Donderdag 27 november, nog veel sneller dan verwacht, is mijn opa gestopt met vechten. Hij was op. De familie was in een andere kamer, maar pas toen al zijn kinderen en kleinkinderen langs zijn bed stonden ging het lichtje voorgoed uit. Hij had zijn verjaardag meegemaakt, van iedereen afscheid genomen, én hij heeft ons nog kunnen zien tot op het laatste moment. Het was vreselijk eng, maar ook mooi om opa’s laatste minuten mee te maken. Alles bij elkaar hadden de afgelopen drie dagen een (veel te) diepe indruk op me gemaakt. Maar het was goed zo. Opa kan eindelijk rusten.

Vandaag is de dag van de crematie, de dag dat ik opa voorgoed vaarwel ga zeggen.
Lieve opa, rust zacht.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

12 Comments

  • Reply Sofie 5 december 2014 at 13:15

    Gisteren was de crematie, maar vandaag las ik pas je blog. Ik kreeg overal kippenvel bij het lezen. Gecondoleerd! Ik vind het mooi om te zien hoe je opa heeft gevochten en hoe jullie samen zijn laatste minuten hebben mee mogen maken, hoe moeilijk dat ook is. Dikke knuffel en sterkte!

  • Reply Sanae 5 december 2014 at 11:14

    Gecondoleerd.. Sterkte ermee!

  • Reply Anniek 5 december 2014 at 08:37

    Wat heftig meis, sterkte. Mooi geschreven, dit artikel, fijn dat je je opa in zijn laatste dagen nog hebt kunnen zien. Neem even lekker de tijd komende weken. Sterkte!

  • Reply saskia 5 december 2014 at 08:31

    Heel veel sterkte toegewenst!

  • Reply Rachel 4 december 2014 at 23:57

    Wat vreselijk, gecondoleerd en wat mooi dat jullie nog afscheid van hem hebben kunnen nemen.. ik heb ook nog een oma van 93 en dat is alles wat ik nog heb.. veel sterkte!

  • Reply Julie 4 december 2014 at 18:32

    Wauw, ik krijg gelijk kippenvel van deze post.. Wat een mooi eerbetoon dat je dit voor hem geschreven hebt. Veel sterkte, en weet dat ze nooit helemaal weg zijn. :-)

    • Reply Mandy 4 december 2014 at 23:17

      Over dat laatste, mijn oma had de ringen die opa altijd droeg in de kast opgeborgen. De volgende dag vond ze opa’s trouwring ineens onder de bank. Terwijl ze 100% zeker wist dat ze die ook in de kast had gelegd. Heel bizar. Ik weet niet zeker of ik in het paranormale geloof, maar ik wil graag geloven dat opa nog ergens rondhangt :)

  • Reply Manon 4 december 2014 at 17:01

    Aaah ik krijg tranen in mijn ogen van je verhaal, wat sterk was je opa ook! Gecondoleerd en heel veel sterkte voor jou en je famillie

  • Reply Kimberley 4 december 2014 at 16:19

    Geconcoleerd en heel veel sterkte!

  • Reply Isabel Cristina 4 december 2014 at 15:02

    Jeetje wat heftig en snel! Gecondoleerd en veel sterkte voor jullie familie! :-(

  • Reply Datmeisje 4 december 2014 at 11:52

    Heel veel sterkte voor vandaag en de aankomende tijd!

  • Reply Els 4 december 2014 at 07:16

    Allereerst gecondoleerd. Heel veel sterkte vandaag. Het wordt vast een mooi afscheid!

  • Leave a Reply